گر يكي از عشق برآرد خروش   برسر آتش نه غريبست جوش

  پيرهني گر به درد ز اشتياق    دامن عفوش به گنه بربپوش

امروز كه نه چه عرض كنم امشب اومدم يه خورده چرت و پرت بگم نكه هميشه حرفهام درست و حسابي بوده واسه همين دلم تنگ شده براي خزعبلات بافيدن . مي دونيد كلا" زندگي خودش چرت و پرت هستش ، در عين نظم پر از هرج و مرج در عين شلوغي و در به دري پر از اميد يكي از اين اميدها منم ! پر از حرف اين زندگي ، گفته هاي ناگفته و ناگفته هايي كه همشون گفته شدن ، فكرهايي كه همه مثل هم اند اما ما لباس هاي عجيب تنشون مي كنيم . زندگي پر از بحث و جدلهاي الكي شده پر از وعده وعيدهاي توخالي پر از حسرت و پشيموني اما چه سود‌؟؟ زندگي پر شده از آدمهايي كه از بچگي تو كلت مي كنن كه ما پشتتيم اما وقتي نوبت اثبات حرفهاشون ميرسه به پشت سرت كه نگاه مي كني مي بيني اي دل غافل چه رودستي زدن بهت يه دستي ، پس كجان؟هيچ جا درست روبروت صف كشيدن سواره و پياده حالا اگه مردي برو بجنگ .

سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت / آتشي بود در اين خانه كه كاشانه بسوخت

تو كله ام پر شده از صدا و حرف و عقيده و عدد و رقم و كوفت و زهر مار كه هيچ كدوم دردي رو درمان نمي كنن كه هيچ  شدن قوز بالا قوز . براي هر كار و حرف و فكر و تصميم بايد به صد نفر توضيح بدي و عين قاتلهاي بي وكيل در محضر حضرات ضجه و ناله و شيون بزني آخرش هم محكومي و بجاي يه بار اعدام حكم چندبار دارزدن رو واست صادر مي كنن. نهايتش هم عقلاي عزيز به اين نتيجه مي رسن كه دروغگوتر و پست تر و شهوت پرست تر و خائن تر از تو رو كره خاكي نيست .

كله مون پر شده از دين و خدا و پيغمبر و مذهب و اينكه من راست مي گم و تو دروغ مي گي و اين حق و اون ناحقه و توحيد و معاد و نبوت و اين ميگه امامت و ولايت و اون ميگه بي امام و ولي اما اول و آخرش اوني كه دزده و پدرسوخته تر عزيز و اوني كه عين اين شعبده بازها رو بند نازك و باريك راه ميره و قرآن و پيغمبر و گرفته تو دستش كه حفظ تعادل كن با كله مي خوره زمين .

همه اش شدن اسير دو چيز،به به گل و چه چه بلبل و آه پروانه و آتش شمع. حرفهاي عاشقانه و بوسه هاي عاشقانه و دستهاي عاشقانه و عاشقانه و عاشقانه و عاشقانه.... هه ، بخند ! همه اش پشمه ، فوت هوا .  اما اگه جيبت پر پول باشه همه معني پيدا مي كنن و مي شن عاشقانه عاشقانه عاشقانه... اما چه بي پول چه با پول همش با يه آه تموم مي شه . نقطه . مگر اينكه. . . . . . . . . . . .

   اندر قمارخانه چون آمدي به بازي   كارت شود حقيقت هرچند تو مجازي

نمي دونم تا كي مي تونم دوام بيارم تو اين جامعه .

 نه سايه دارم و نه بر ديگه فعلا" حوصله ندارم.

   اي از جمال حسن تو عالم نشانه اي   مقصود حسن توست و دگرها بهانه اي

                                                                                    خدايا شكرت

بوي باران..... يك نفس عميق

يك نفس عميق عميق عميق با تمام وجود .

تنهايي سازش را كوك كرده است در هياهوي شلوغي ،

عجب بازي است كار خدا ! يك روز آئينه آشفتگي برايمان مي گيرد ، يك روز آئينه شادي ، يك روز غم و روز ديگر ما را آئينه مي كند – خودش را مي بيند !

امروز فهميدم چقدر كوچك هستم ، نقطه سر خط .

تنهايي سازش را بدجور كوك كرده است در هياهوي بازي خدا

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

بوي باران..... يك نفس عميق

  يك نفس عميق عميق عميق عميق عميق عميق عميق ع م ي ق ......................

شهر در رنگها غرق است ، مردم محو در تماشاي رنگها ، همديگر را فراموش كرده اند

اما اينجا همه رنگها خاكستري اند ! خاكستري خاكستري و ديگر هيچ......

اعتماد در كيسه مردم نيست ، دستها در پي هيچ مي گردند

اينجا لبخند غريبه اي بيش نیست بر لبهاي خشك مردانش

و سرخي لبها ي زنها ، همه ، مصنوعي .

زير پوست شهر چه مي گذرد؟ در همهمه بوق و دود و سوت و فقر و فقر و فقر و بد بختي .

صفرها چقدر گران شده اند !

همه گرگ هستند در لباس ميش ، اينجا گرگها قابل احترامترا ند

صداي تق تق تسبيح ريا و دروغ و تزويرشان سالهاست لالايي مردم به خواب رفته شده .

شهر دزدي و دروغ را ياد مي دهد ، رعيت حق دارد وقتي اربابش دزد است .

و ما در طوفان اين همهمه ها فرياد انالحق را سر داده ايم ، حقي كه هيچ ازش نمي دانيم جز نفع خودمان .

آنروز كسي گفت : در اين همه بدبختي خدا فراموش مي شود ، كجا وقت كه به خدا فكر كنيم ! ديگري گفت خدا هميشه هست حتي زماني كه به او فكر نمي كني در فكرت جاری است .  و من در تمامي اين لحظات به آرامش لبخندي كه لبخند خدايم دارد فكر مي كنم ، آرام مي شوم دور از همهمه ها – دور از دروغها – دور از ناله تسبيح ها ... دور از همه چيز . آنجا که من جستجو می کنم رنگها آزادند.............

 چی بگم؟!؟!؟!؟!؟!

                                دیده شود حال من ار چشم شود گوش شما

گاه ، دل -  تنگ مي شود

دل – تنگ مي شود به اندازه تمام احساس

و زندگي چقدر گاهي بي - هويت مي شود

 چرا حفظ و ترس از همه بدي هاي جامعه يعني نگاهي سنتي داشتن ، يعني كم شدن ، يعني كهنه شدن ، يعني گم شدن....... شايد به من به مايي كه كهنه شديم بايد برچسپ اخراجي ها را زد . قادر نيستم خيلي از رفتارهاي نسل خودم و نسل بعدي را توجيه كنم............

گاه ، دل – مي گيرد

گاه ، دل – كهنه مي شود

                               حتي.......

                                                     ببخشيد شما ؟؟ !! من گم شدم !

 و باز قلم در پشت صفحه سفيد ، زير سايه كلمات افتاده ، بغض مي كند.... – مي تركد... . نقطه . پاپان .

كسي نمي فهمد....

 گاه ، گاه ، گاه ، گاه ............

                                             گاه ، دل – تنگ مي شود

                                                                              قايقي خواهم ساخت

                                                                             خواهم انداخت به آب

                                                                              دور خواهم شد از....

                                                                                                           از اين خاك غريب

......... خش خش

آفتاب در انتهای دریا غروب کرد و هدیه ای به او داد :

عکس دریا در ماه افتاده بود ! ماه تمام صورتش را به دریا داده بود تا خیس شود از بوسه های تر او... ! راستی عکس ماه کجای دریا می افتد؟

دریا بی تاب بوسیدن روی ماهش ، این بار فقط می خواست ببوسدش . کم کم بالا می آمد . موجها برایشان می رقصیدند .... حالا در آغوش هم بودند.......

ا – م – ا ...... اما ، اما ناگهان........

ابرها به ماه نزدیک می شدند نزدیک و نزدیکتر و دریا پریشان و پریشان تر.... خش - خش – خش – خش... . خش خش موجها تندتر می شد به همه چیز چنگ می زدند صورت سنگهای ساحل را آماج حمله های پی در پی  قرار داده بودند انگار خواسته ای داشتند از ما که در خیال و تنهایی خود به پهنای او می نگریستیم .

 عکس دریا در ماه افتاده بود

ماه تمام تصویرش را به دریا داده بود تا...

ابرها نزدیک و نزدیکتر می شدند ، و دریا

پریشان و پریشان تر

دریا با سیلی موجهایش چه می خواهد بگوید ؟ بالا می آمد ... بالاتر و بالاتر ... تند و تند ... اما آنها که در آغوش همدیگر بودند پس دیگر چه؟ ما در خیال و تنهایی خود به پهنای او می نگریستیم . ناگهان آنچه ما در بی خیالی اش به سر می بردیم رخ داد... ابرها – ماه – را – بردند .

و دریا ماند و دلی پر از آه ، پر از دلتنگی ، مثل خود خود دلتنگی......

راستی تا حالا به این فکر کرده ایم که دریا دلتنگی هایش را به که می گوید؟یعنی دریا هم مثل ما دریایی دارد که در خیال و تنهایی خود به پهنای او بنگرد ؟

آفتاب در انتهای دریا غروب کرد ، همه دلتنگی اش را به دریا داده بود........ خش خش 

 پ . ن :

این آخرین آپم از کنار دریا بود از بوی خوش شرجی – بوی تو لبخند خدا . تا دیداری دیگر.........

گاه ، دل به اندازه تمام دنیا ، تنگ می شود

  گاه حس ها کوهی می شوند ! سنگین

  گاه بیگانه می شوی ، حتی در پشت نفسهای دوست داشتن ، گاه همیشه گم می شوی در همه چیز مثلا" در.....نقطه چین !

 و در کنار تاب بازی این همه گاه های همیشگی٬گهگاهی هم هست تنها برای اینکه یادت نرود زمانی نه چندان دور عشق بازی هایی داشتی باخنده های کودکانه خنده را سُر می دهی از گوشه لبان همیشه آویزانت....

و آنقدر در تنهایی های درونت شلوغ می شوی که مجبوری حرفهایت را در پس سینه کاغذی سفید دفن کنی آنوقت قاتلی می شوی که نوشته هایش را گاه از سر بیکاری به شلاق به به می گیرند و.....

 بغض قلمت درجایی می ترکد ،

 در سفیدی کاغذ

 زیر سایه افتاده کلمات بیخود............................................................

                                            ****************

طبیعت ما همین است تنها به فکر خودمان باشیم ، حتی در زلالی آب هم خودمان را می بینیم ، آنوقت چون خودمان را می بینیم می گوییم : ما کور نیستیم !

ساعت یک و نیم نصف شب است ، زن هنوز بساط دست فروشی اش پهن است . سالهاست که با نورخورشید و سیاهی آسفالت برای شوهرش آرایش می کند ٬  هنوز مرد از زیبایی صورت زن می گوید ٬ بیچاره کور شده نمی بیند انگار ! زن نور امیدی در دلش روشن می شود تا آخرین دشتش را بگیرد ، دو ماشین با سرعت می آیند........ صورت پیرزن غرق خون است همان صورت زیبا ! ترمز گرفتن برای پسر ودخترهای پشت فرمون سخت بود ، شاید هم راه بیمارستان را بلد نبودند ......

حالا مرد بعد از سالها لبهای زنش را قرمز می بیند........

بغض قلمم  هنوز نترکیده است......... اما الان چرا......... ترکید.... !!!

خش – خش – خش موج دریاست که زودتر از خروسها می خواند ، صدایش نوازش است برای ما شاید همیشه لالایی ، اما برای مردمش به وقت لالایی و به وقت ندای آغاز . شرجی اش بو می دهد ، بو کن... پر از اکسیژن ، پر از زندگی . تا شوری دریایش را نچشی شیرینی شرجی اش را نمی فهمی ! آنوقت اگر یک روز طعم شور عرقت را مزه نکنی دلت تنگ می شود برای نم شرجی اش . گوش کن خش خشش آرامت می کند.....به موجها نگاه کن وقتی از دوردست خیز برداشته اند ، ببین نقطه پایان چگونه آرام می شوند ، آنجا آغوش ساحل است ، پایانی برای آغاز . هنوز همه آدمها غریبه نشده اند ، هنوز گرگول و تور بساطشان به راه هست ، هنوز دریا می گیرد و می دهد ، هنوز مردها سینه های لختشان را به دریا می سپارند تا خاطره بوسیدنها تکمیل شود تا عشق رنگ هوس نگیرد و هنوز زنها قلبشان را به دریا می دهند تا باز زمختی عشق زیبایشان را از پشت سینه های سوخته مردی ببینند . حق دارند اگر بگویند دریا مال ماست . هنوز مانده اند کسانی که اصالت را به اسکناس های رنگی و کلاسهای شهری نداده اند ، آنها هنوز صدای لی وا را می شنوند وقتی دریا برایشان شروند می خواند . اینجا هنوز کسانی هستند که با امید به آینده برای بچه ها می خوانند :

وَختی بندِر جُن بِگِنتِن    زندگی سامُن بِگِنتِن

وختی شادی بَر بِگردِت    غُصته اُ پایُن بگنتن

اُزَمُن سال خوش اَبو

باور کن اگر شرجی نبود دریا زیبایی اش را نداشت ! اینجا بندر است صدای خونگرمی و مردانگی را می شنوی ؟ اینجا دریاست صدای خش خشش را می شنوی ؟ اینجا بندر است بوی دلبر را می شنوی ؟ اینجا - اینجا بندرعباس است یکی از شهرهای دریا ......

پ . ن : دوتایی مُن یکی و پُر مُگِفت ما   حدیث عاشکی از سر مگفت ما

          دلِ خُ پیش پای دلبر مُکَردی         به جای دل یَتا دلبر مُگِفت ما

 ---- اشعار از کتاب کغار مرحوم صالح سنگبر

نوبتي هم كه باشه نوبت آفتابه كه با اون گرماي تيزش خودي نشون بده و بگه هوي تو اين دنياي اردم بيل من هم هستم . بازار هندونه و هويج بستني و بستني- فالوده هم كه گرمه حسابي ، قديما فكر مي كردم دليل ماهاي گرم سال همين هندونه و بستنيه! يادش بخير گرماي گرم و درخشش دريا و جنب و جوش بندر ، بگذريم كه جز تازه كردن داغ دل هيچ فايده اي نداره . كجا بوديم ؟ آهان ، الحق كه مي گن خلقت خدا بي حكمت نيست الان ديگه واسم ثابت شد ، خدا وكيلي خدا هم عجب چيزيه ها نگو اين همه ابر و باد و مه خورشيد و فلك رو كه به راه انداخته الكي نيست ، اينها رو گذاشته كه ما اشرف مخلوقات خيلي مخش كه فرت و فرت انسانيت ازمون ميريزه بفهميم كه قرباني شدن دايناسورها و غارنشيني آدمها و تكاملشون از اون چيزي كه بودن به اين چيزي كه هستن و بعد ساخت اسلحه و ضرب سكه و هي مثل خرگوش توليد مثل كردن بي برنامه نيست يه چيزي پشت قضيه هست ، اينكه بعد همه اينها دنيا ميشه پرجنگ و جنگ و جنگ و جنگ تا همينطور ساليان دراز زمين كره ايش بچرخه و بچرخه و بچرخه و بخاطر اين چرخش تكراري سر گاليله بره زير آب شكمون به يقين تبديل بشه كه اون پشت مشت ها يه خبرهايي هست . به قول شاعر گفتني : اونجا كيه كيه پشت ديوار كيه صداش و من مي شنوم....خلاصه اگه يه خورده به كلمون كه اكثر موقعه ها هيچي توش نيست فشار بياريم مي فهميم كه اي دل غافل اين خدا هم چه ناقلاييه ها ، قربونت برم خدا اوممممممم ! بابا اصل مطلب اينه كه ابر و باد و مه و خورشيد و فلك دست به دست هم دادند تا بالاخره از عصر سنگ و آهن و دايناسور برسيم به روز نرم و لطيف دوم خرداد سال 1376 هجري شمسي و اون حادثه كذايي ، بيچاره ها كسي به اين شعار راهنمايي رانندگي توجه نكرد كه حادثه هيچوقت خبر نمي دهد . بله اينجوري شد كه بعد از ملياردها سال كه حسابش از انگشت دستهاي ما خارجه ، بشه اونجوري كه حالا بعد 9- 10 سال وضع ما بشه اينجوري . حالا هم كه به اندازه دو تا دستمون از عمر اون حادثه كذايي مي گذره  خداتا صاحب پيدا كرده ، حالا باز شانس اورديم الان هيچي نيست وگرنه سرها بريده بيني بي جرم و بي جنايت ! حالا مي خواين من چي بگم آخه ؟ مشروطه رو كه 100 ساله عين ادامس داريم كش مياريم و نتيجه هيچ ، اين روز و اون اتفاق كذايي رو هم شرط مي بندم مثل كش تنبون تا 200 سال ديگه مي خوايم كشش بياريم . البته خوب از اونجايي كه كلا" ما انسانهاي پراميدي هستيم و با اين اميد كذايي زديم پدر خيلي ها رو تو سال 57 در آورديم و به اينكه  الان داره پدر خودمون در مياد كاري نداريم ، به همين خاطر هي تو چنين روزي مي شينيم دور هم و كلمات رو با اركست حنجرمون مي رقصونيم كه حالا شايد شد و دري به تخته خورد و يه چيزي بالاخره از توش دراومد . اما خداييش رو عزيزيه حداقلش اينه كه كوچولوها يه اميدي داشته باشند واسه آينده (الكي) ! سر همين قضيه و تجليل از اين روز كذايي يكي از شعراي پر مغز شعري به اين مضمون سروده اند :  واي چه بلايي 2خرداد واي چه بلايي 2خرداد / خرداد يار مهربونم اسم تو ورد زبونم / رفتي سفر چشم به رات مي مونم / تا تو بياي مو تونه بستونم / اي يارم بدا جان ..... الباقيش رو ديگه ارشاد اجازه نداده . به قول معروف يه جمع بندي كنيم :  خودمونيم هيچ فايده اي كه نداشته باشه حداقلش اينه كه سالي يك بار همه بروبچ دور هم جمع مي شن و چشم دشمن تنگ اتحاد و يكپارچگي و از اين حرفها ! حالا زياد هم مهم نيست از تو اين نشست و برخواست ها چيز مهمي در بياد همينكه همديگه و مي بينينم و تو اين گروني كيك و چايي مي خوريم با هم تا شب رو با شكم گشنه نخوابيم خودش كليه .

اوخ اوخ راستي به اين فكر نكرده بودم ، نكنه اين همه ابر و باد و مه و خورشيد و فلك ، اين بساط كيك و شريتي كه خدا واسمون راه انداخته منظورش تولد 3 تير باشه اصلا" تير و ايجاد كرده واسه همين قضيه ؟حالا فهميدم پشت ديوار كيه . 3 تير و يك معجزه ، خدا خودش رحم كنه معلوم نيست معجزه اي كه تو مرداد مي خواد بوجود بياد چيه . خدا ميشه كلا" ما رو بي خيال شي ؟ آقا خر ما از كرگي دم نداشت ! خوبه ؟ نه دموكراسي مي خوايم نه 2 خرداد ، نه آزادي مدني ، نه آزادي بيان ، نه آزادي.....(اين قسمت دچار بيماري خودسانسوري شدم) خدا، ما همون ميدون آزادي رو داريم واسه هفت پشتمون بسه ، يه .... خورديم يه چيزي گفتيم نتيجه اش شد اين . بذار تا هندونه و هويج بستني از بركات اين معجزات پي در پي ده هزار تومان نشده بريم لب درياي خودمون آب هويجمون رو فرچ كنيم ، خداجون اگه خواستي اين بار از اين معجزات واسمون بفرستي حداقلش يه ماه زودتر خبرمون كن بريم يه جايي گم و گور شيم .

در پايان سالروز تولد 2 خرداد را كه مقارن با تولد يكي از همين حادثه سازان مي باشد عرض تبريك و از اينها داريم .

والسلام و عليكم و رحمه الله و بركاه

الف ۲/۳/۸۷

پ . ن : هر عشقي مي ميرد خاموشي مي گير ، عشق تو نمي ميرد عشق تو

نمي ميرد عشق تو نمي ميرد .

لبخند خدا خنده يادت نره ، بخند بخند آفرين بخند ، حتي از پشت شيشه هاي دودي

                                      بخند لبخند خدا

                     از دوریت در آتشم گرآ هی از دل میکشم
                     آتش بگیرد جان شب با ذکر یا رب های من
                     

                     گفتم نگارا تا به کی امروز و فردا می کنی
                     از عهد خود سر می کشی خون بر دل ما میکنی
                     

                     گفتا چو ناز افزون کنم باید نیاز از گل کنم
                     رو می کند شادی اگر با غم مدارا میکنی
                   

                      شا دا نسیم صبحدم شا دا که جان آورده ای
                      از آن قرار جان من گویا نشان آورده ای
                    

                      این خسته جان را می رسدبوی گل از پیغام تو
                      کین مژده های نو به نو زان دل ستان آورده ای

                      شب تا سحر چون بشکفدنام تو بر لب های من

                                                                              نام تو بر لب های من

                                                     نام تو بر لب های من

                                                                              نام تو بر لب های من

                                                                                         لب های من

                                                                                         لب های من 

                                                                                         لب های تو

                                                                                         لب های تو  

                                                                                                    تو

                                                                                                    تو

                                                                                                    تو

 پ . ن : زهر هجری کشیده ام که مپرس.................... لبخند خدام تا خوندی بخند چرا که به خنده زیبایی می بخشی لبخند خدا

روزهاي پاياني اولين ماه از اولين فصل سال جديد رو به اتمام است ٬ چه روزهاي پرالتهاب و پراسترسي ، شدت تپش قلبم تا مرز سكته پيشرفت كرده است . بهار است درختان گل انداخته اند،بلبل ها مي خوانند و گنجشك ها جيك جيك ثمره عشق بازي هاشان را مي شنوند.بهار است اما هنوز هوا سرد  ، سردتر از زمستان !

 در اتوبان جبر و اختيار به اين فكر مي كنم كه اختيار روزها و فصل ها را به ما داده اند يا جبر مطلق است كه آنرا تعيين مي كند؟ به کناری می ایستم . جامعه پوچي داريم ، پوچ و توخالي به جايي رسيده ايم كه شهوت و هوس پناهگاهي شده اند براي شادي و شاد بودن . هيچ چيزمان اعتقادي نيست ، احساس فراموش شده است شايد عيب ما اين است که ميراث براني بيش نيستيم . دين را – مذهب را – خدا را به ارث برده ايم بي هيچ هنري . بزرگترها فكر مي كنند داناي كل هستند مسخره است . جامعه در دست كساني است كه حلال و حرامشان براي مردم است و ما باورشان داريم ٬ می ترسیم بگوییم آهای آقا كه نكند اخم به ابرو آورند مبادا خدا خشم كند ، بتشان كرده ايم چه زنده باشند و چه مرده .

واعضان كه اين جلوه در محراب و منبر مي كنند    چون به خلوت مي روند وان كار ديگر مي كنند

 حرفهاي مفت و توخالي پر است در حنجره ها ، خلوت ها هم زشت شده اند . به بهانه روشنفكري قدم در راه خيانت و شهوت مي گذاريم ، اگر هوس را تف كنند داد بي فرهنگي را سر مي دهيم ، خنده دار است كجاي كاريم ما هي هي . آنقدر زندگي را فشار داده ايم كه دارد فشارمان مي دهد و ما آنگونه بي طاقت كه بداخلاق شده ايم و اجازه مي دهيم تا طرف مقابل را نبينيم هرچند ادعا كنيم كه دوستش داريم ، اين هم خنده دار است . بوسه هاي فلزي اعتقاد شده اند و اصل ٬ تا قدرت و ثروت و شهرتش گردن خيلي ها را كلفت كند ، مسخره است . چاهي سياه و سياهي چاه اميد و نور آينده را برایمان صدا مي كند همه اش بخاطر اینکه سرگرم باشيم براي لحظاتي كه عمربرود و گم شويم در آن همه سياهي ، خنده دار است . مي گوييم خدا در همين نزديكي است – مي گوييم عشق يعني يكي شدن – مي گوييم گر دست فتاده گيري مردي – مي گوييم و مي گويند و مي گوييد ، افسوس كه خدا را فراموش كرده ايم – به عشق دروغ مي گوييم و زود خسته مي شويم – دستي را كه نمي گيريم هيچ با ضربه اي قطع مي كنيم .خنده دار است . واژه های زیبا را برای دروغ برای حرکت ریاکارانه مان زشت کرده ایم تا دیگر ارزشی نداشته باشند بعد به به می کنیم ٬ مسخره است . عجب عجب چه دنیایی است خدایا : آنجا بی گناهانی برحسب سهل انگاری یا قدرت طلبی قربانی می شوند ٬ اینجا دخترک پسرک های تازه چشم ترکیده شهوت و دروغ و ریا را در لباسهای بنفش و صورتی بو می کشند و آن گوشه پیرمردی هنوز ٬ هنوز خدا را دارد و عاشق است عاشق ٬ سجاده اش کارتنی بود که شاید فرداشب پتوی مرد پارک خوابی باشد « الله اکبر » خنده دار است نه ؟ پس به من حق بدهید که بخندم وقتی این همه چیز های خنده دار هست . راستی چرا شما نمي خنديد؟ بخنديد بخنديد كمي فكر كنيد خنده دار است بخنديد ، بخنديد به دزدي ها و دروغ ها و بي هويتي ها و قدرت طلبي ها بخنديد به دنيا به من به خودتون روبروي آينه !!! بخندید بخندید بخندید بخندید بخندید  

روزهاي پاياني اولين ماه از اولين فصل سال جديد چه روزهاي پرالتهاب و پراسترسي بهار است و گنجشك ها جيك جيك ثمره عشق بازي هاشان را مي شنوند..... هوا سرد است ! كاش حداقل شهوت و قدرت و دروغ به گنجشك ها نرسد تا لحظه اي را به عشق بازي آنها در لانه شان زندگي را عاشقانه ببينيم .

پ.ن : گاهی دلتنگ می شوم ٬ گاه بغض ها یم دلتنگ می شوند برای شانه هایت ٬ کاش بودی تا بخوانی آنچه نمی توانم بر زبان آورم ٬ لبخند خدا گاهی همیشه دلم - تنگ می شود